شاهنامه

گویند یکی بزرگترین آثار حماسی تاریخی جهان است اما آیا بزرگی یک اثر باید مانع نگاه بدون تعصب به محتوای آن باشد؟

آیا شاعر این اثر به محتوا همانند ظاهر آن پرداخته است؟

شاهنامه زنده نگه دارنده زبان پارسی با هجوم تازیان بود؟ یا ایرانی کردن برخی داستانهای قرآن و قابل پذیرش تر کردن آن برای مردم!؟

آیا نگاه به زن در شاهنامه با قبل و بعد هجوم تازیان تفاوت بسیاری دارد؟

دریافتن پاسخ چندان مشکل نیست بشرطی که عاری از تعصب بدان بنگرید .

به عنوان مثال زنان در شاهنامه تنها با اصل و نسب وابسته به پادشاهان والاگوهر میشوند، یا فریدون برایسه پسر خود بدنبال دخترانی میگردد که پس پرده باشند و آفتاب مهتاب ندیده و این از نظر فرودسی این کافیست و البته زنانی که پسر بیاورند و زنان والاگوهر در بیشتر مواقع بدون اختیار و انتخاب به همسری در آورده میشوند و چند زنی و داشتن حرامسرا و فرزند دار شدن از آنها بلامانع است. در داستان سیاوش بعد از تعریف و تمجید بسیار از مادر سیاوش در شاهنامه و دل باختگی همزمان سه پهلوان به او در ان واحد و با یک نگاه و پس از جدال این سه پهلوان بر سر تصاحب او آنها برای حل مشکل به سوی پادشاه میروند و پادشاه نیز در یک نگاه دلباخته او میشود و مادر سیاوش را برای خود و به حرامسرای خود میبرد(عجبا از این نگاه به مردان ایرانی ) و سیاوش را بار دار میشود، احترام به زن را میبینید آن زن والا گوهر تنها ارزش تصاحبی و همبستری و آوردن پسر را دارد، هیچ گونه سوالی از او درباره اینکه انتخاب خود او چیست یا کیست نمیشود ، او تنها یه بدن است و فاقد عقل و شعور و انتخاب و تنها وظیفه اش پاک بودن دامنش است.

یا در داستان ضحاک بعد از تصرف برج ضحاک بدست فریدون ، فریدون بلافاصله به حرامسرای ضحاک مشغول میشود و ضحاک هم بعد از شنیدن اینکه سردارانش مرده اند و دیو هایش هم و برجش به دست فریدون افتاده تقریبا بی تفاوت است اما آن زمان که میشنود ارنواز و شهر ناز با فریدون مشغول اند آتش به جانش میافتد و به سوی فریدون میتازد و بسیاری از این قبیل ارزش گذاردن به زنان در شاهنامه!!!؟

همچنین در شاهنامه نباید نسبت دادن فرزانگی و خرد و امثال این را جدی گرفت . چرا که آنانکه بدین صفت ها توصیف شده اند اغلب عاری از آنند.

انسان تا ابد زیبا ست...