من اگر جای خدا بودم...

من اگر جای خدا بودم هیچ نعمتی را از هیچ انسانی در زمین نمیگرفتم ، تمام انسان ها را برخوردار میکردم .

به انسانها چه در زمین و چه پس از مرگ رفاه و آسایش میدادم و به هیچ کس وعده جهنم نمی دادم. و جلوی ظلم هر انسانی به انسان دیگر را در زمین می گرفتم.

من اگر جای خدا بودم می گذاشتم انسانها در شادی و سلامتی زندگی کنند تا ابد و به همه بهشت را میدادم اما به انسانهای خوب تر و نیک تر و خردمند تر که بیش از رفاه لذت و آسایش دنیا می خواهند، نه بهشت را که بهشت ترین را پاداش می دادم.

بهشت ترین را جای انسان هایی می کردم شیفته محبت و عشق و یادگیری و عقل و خرد . ودر آن بهشت ترین به بندگانم نه نعمت استراحت و تکیه به بالش، و حور و پری و شراب و مجامعت های طولانی که نعمت یادگیری و خالیقت و کار بدون خستگی ، نعمت آفرینش جهانی نو با قوانین نو خودشان را میدادم، به جای حور و پریانی که تسلیم اند وشهوت انگیز ، فرشتگانی تعلیم دهنده میدادم تا همواره و همواره و همواره به ساکنان بهشت ترین بیاموزند، اجازه میدادم تا از شراب آفریدن مست شوند و مطالعات طولانی داشته باشند، کاخ هایشان را نه پر طلا و جواهر که پر از کتاب میکردم. ونعمت یادگیری بدون فراموشی و خطا و اشتباه میدادم.

ساکنان بهشت ترین من همواره مست لذت افرینش جهانی نو پر از نیکی بودند و از ساختن دنیایی زیباتر و خوب تر و نیک تر دست نمیکشیدند.

من اگر خدا بودم، خدای بی نیاز، خدای بی همتا و خدای مهربان این گونه خدایی بودم.

انسان تا ابد زیبا ست...